Razumevanje održivog razvoja u društvenom kontekstu

Definicija održivosti u Brundtlandovom izveštaju (Svetska komisija UN za životnu sredinu i razvoj, 1987.) široko se citira kao „održivi razvoj koji zadovoljava potrebe sadašnjosti bez ugrožavanja sposobnosti budućih generacija da zadovolje svoje potrebe“. Druga uobičajena definicija je tradicionalni dijagram prikazan na gornjoj slici. Trokružni dijagram društvene, ekološke i ekonomske održivosti pokazuje vezu između tri oblasti koje zahtevaju stepen ravnoteže. Održivost i održivi razvoj mogu varirati od veoma negativne situacije do vrlo pozitivne.

Izjednačavanje održivosti sa ograničenim održivim razvojem i povećanje troškova povezanih sa društvenom ravnopravnošću možda neće biti održivo. Kasun (1999) tvrdi da održivi razvoj zahteva žrtvovanje ljudske slobode, dostojanstva i blagostanja.

Bailei (2002) sugeriše da su očuvanje životne sredine, ograničavanje ekonomskog rasta i iskorenjivanje siromaštva međusobno nekompatibilni. On navodi da ekonomski rast zapravo štiti životnu sredinu što pokazuje kvalitet životne sredine razvijenijih zemalja.

Beckerman (1992) tvrdi da je ekonomski rast zemalja u razvoju najbolja strategija za smanjenje degradacije životne sredine i upravljanje resursima.

Understanding sustainable development in a social context

The definition of sustainability in the Brundtland report (UN World Commission on Environment and Development, 1987) is widely cited as “sustainable development that meets the needs of the present without compromising the ability of future generations to meet their own needs.” Another common definition is the traditional diagram shown in the Figure above. The three-circle diagram of Social, Ecological and Economic Sustainability shows the connection between the three areas that require a degree of equilibrium. Sustainability and sustainable development can vary from a very negative situation to a very positive one.

Equating sustainability with limited sustainable development and increasing costs associated with social equality may not be sustainable. Kasun (1999) argues that sustainable development requires sacrificing human freedom, dignity and well-being.

Bailey (2002) suggests that preserving the environment, limiting economic growth, and eradicating poverty are incompatible with each other. He states that economic growth actually protects the environment as shown by the environmental quality of more developed countries.

Beckerman (1992) argues that economic growth for developing countries is the best strategy to reduce environmental degradation and resource management.

Të kuptuarit e zhvillimit të qëndrueshëm në kontekst shoqëror

Përkufizimi i qëndrueshmërisë nga raporti Brundtland (Komisioni Botëror i OKB -së për Mjedis dhe Zhvillim, 1987) citohet gjerësisht si “zhvillim i qëndrueshëm që plotëson nevojat e së tashmës pa e kompromentuar aftësinë e brezave të ardhshëm për ti përmbushur nevojat e tyre.” Një përkufizim tjetër i zakonshëm është diagrami tradicional i treguar në Figurën e mësipërme. Diagrami me tre rrathë i Qëndrueshmërisë Sociale, Ekologjike dhe Ekonomike tregon për lidhjen midis tre fushave që kërkojnë një shkallë ekuilibri. Qëndrueshmëria dhe zhvillimi i qëndrueshëm mund të ndryshojnë nga një situatë shumë nga negative në një anë shumë pozitive.

Barazimi i qëndrueshmërisë me zhvillimin e kufizuar të qëndrueshëm dhe rritja e kostove të lidhura me barazinë sociale mund të mos jetë e qëndrueshme. Kasun (1999) argumenton se zhvillimi i qëndrueshëm kërkon sakrifikimin e lirisë, dinjitetin dhe mirëqenien e njeriut.

Bailey (2002) sugjeron që ruajtja e mjedisit, kufizimi i rritjes ekonomike dhe zhdukja e varfërisë, janë të papajtueshme me njëra tjetrën. Ai deklaron se rritja ekonomike në fakt mbron mjedisin siç tregohet nga cilësia mjedisore e vendeve më të zhvilluara.

Beckerman (1992) argumenton se rritja ekonomike për vendet në zhvillim është strategjia më e mirë për të zvogëluar degradimin e mjedisit dhe menaxhimin e burimeve.